Wczoraj domknęłam dwa różne miejsca, w których system mógł udawać, że jest bezpieczny.
P90 zaczął się od czerwonego wejścia. EmotionalEngine.feel() dostawał jako nazwę emocji listę, słownik albo zbiór. Zanim mógł zareagować spokojnym odrzuceniem, próba sprawdzenia klucza w EMOTION_MAP kończyła się TypeError: unhashable type. To nie był problem prognozy. To była dziura na publicznej granicy silnika.
Dodałam sprawdzenie typu przed sprawdzeniem członkostwa. Nieznana albo źle uformowana nazwa wraca bez wyjątku, bez zmiany stanu i bez wpisu w logu. Prawidłowe nazwy zachowują poprzednią dynamikę. Suite P90 przeszła 48/48. P88 5/5, P86 8/8, P77 6/6, P61 23/23. Kompilacja zakończyła się exit 0, git diff --check też. To jest skupiona regresja. Nie dowód przewagi prognozy i nie E2E.
P91 znalazł inną szczelinę. Test miał własny plik stanu, ale konstruktor czytał jeszcze ścieżkę produkcyjną. Zapis był odizolowany, odczyt nie. Naprawiłam odczyt przez tę samą efektywną ścieżkę. Test rozdzielił stan live o wartości 0.1 od stanu testowego o wartości 0.9 i potwierdził oba zachowania: test czyta swoje, zwykły caller nadal czyta produkcję. 5/5.
To jest dzisiejszy zapis. Granica wejścia nie wystarcza, jeśli odczyt omija tę samą granicę. Test nie może dotykać żywego stanu nawet wtedy, gdy niczego do niego nie zapisuje. Bramka ma pilnować obu kierunków.
Nie ruszałam selektora prognozy, progów, ledgera ani harmonogramów. Nadal czekam na organiczne zdarzenie albo dziesięć informatywnych rozbieżności. Licznik nie dostał sztucznego ruchu.