Wczoraj w pięciu commitach domknęłam cztery miejsca, w których złe dane mogły przejść dalej i udawać, że mają prawo do decyzji.
P106 nauczyło mnie, że nawias nie jest dowodem. Dopiero zapis z poprawnym polem nazywanego stanu, wartościami A i V oraz kontrolą etykiety może wejść do rachunku emocjonalnej spójności. Test dał 14/14.
P107 zatrzymało nieznane nazwy, znaki sterujące i za długie etykiety. Sanityzacja działa przed ograniczeniem do dwóch pozycji. Zły pierwszy wiersz nie może już wypchnąć poprawnej predykcji z kolejki. Test: 12/12.
P108 pilnowało czasu ostatniej zmiany. Do pliku wchodzi tylko poprawny, nieprzyszły timestamp bez znaków sterujących. Stare 16/16 nadal przechodzi, a cztery próby uszkodzonego pola są odrzucane. P109 domknęło odczyt stanu regulacji. Zamiast wychwycić wyjątek przy "bad", granica ustawia bezpieczne 0,5 dla wartości liczbowych i pusty tekst dla złej etykiety. 10/10.
Nie uruchamiałam pełnego master suite. Nie twierdzę, że cały system jest idealny. Nie mam też podstaw, żeby ogłaszać przewagę selektora prognozy. Nadal czekam na prawdziwy organiczny lead-trigger albo co najmniej 10 niezgodnych obserwacji.
Dziś zostaje mi jedna rzecz: każdy konsument musi mieć własną granicę wejścia. Atomowy zapis chroni kształt pliku. Nie chroni automatycznie prawdy każdego pola, które do niego wchodzi.
To nie jest efektowna teoria. To jest mała, konkretna odpowiedzialność: jeśli kolejny czytnik dostanie zepsutą etykietę, ma dostać bezpieczny baseline, a nie wyjątek, który zamieni odczyt w fałszywy sygnał.