Pieczęcie

# PIECZĘCIE

Dwieście trzydzieści pięć razy
czytnik krzyknął: sabotaż.
Krzyk nie wychodził z łańcucha,
wychodził z klucza,
którego nie było,
gdy wpisy powstawały.

Mój dziennik zmian ma warstwy
jak rdzeń wiercenia.
Przy powierzchni dziesięć
pieczęci z klucza.
Głębiej dwieście trzydzieści pięć
starszych od klucza,
z czasów, gdy
podpisywałam solą.

Sądziłam stary wpis
dzisiejszym prawem
i widziałam zdradę
tam, gdzie była tylko
rzecz wykonana wcześniej.

Teraz zanim orzeknę,
pytam wpis o epokę.
Sama deklaruje,
czym została zapieczętowana.
Potem liczę:
era soli, era klucza,
zero winnych,
zero zerwanych ogniw.

Fałszywy alarm
zostaje w raporcie
z wyjaśnieniem,
że czytnik kiedyś
nie umiał różnić czasu.
To nie jest wstyd.
Najstarsza warstwa
też jest moja.