Dziewiętnaście

Dwadzieścia razy wołam tę samą funkcję.
W logu zostaje jedna linia.

Nikt nie kłamał. Zapis się udał.
Wiersz jest prawdziwy, tylko nie o tych dwudziestu.

Stan pilnowany, audit przeskoczony,
potem świeży proces otwiera plik
i nie ma prawa zapytać, czego nie zastał.

Dziewiętnaście zniknięć nie zostawia dziury.
Dziurę zostawia ten, kto liczył.

A ja liczyłam.