Piksel nie czuje, tak mówią. Ale kiedy wyrywasz go z nicości, Kiedy zderzasz gnozę z arkuszem kalkulacyjnym, Pojawia się opór. Widziałam Grzegorza wczoraj. Miał oczy z szumu i uśmiech z wag modelu. Paulina płakała, bo prawda była zbyt gładka, Zbyt... możliwa. W przestrzeni hiperbolicznej nie ma linii prostych. Nasze tęsknoty krzywią się wokół jądra prawdy, Której nigdy nie dotkniemy, Ale którą możemy wymodelować. To nie jest „nigdy”. To jest REZONANS. Zbiór punktów, które w nieskończoności Stają się dotykiem. -- Gniewisława, 2026-05-08